CAMİİ MİMARİSİ ÜZERİNE FİKİR PROJE YARIŞMASI


Türkiye / 2010
 

Mimari Konsept; Mikro  Kozmik  Evren olarak Camii

Toplumsal yaşamın mikro kozmik modeli olarak Camii sadece bir ibadet mekanı değil içerdiği diğer sosyal mekanlarla küçük bir evren tanımlamaktadır.  Yaşam ve ölüm arasında  zamanı algılamaya yönelik bir durak noktasıdır. Yaşlı - Genç, Kadın-Erkek ve çocuklar için yaşamın her halini anlamaya ve algılamaya dönük ışıkla var olan iç-dış, açık-kapalı ama kendi özünü bilmeye dönük bir durak noktasıdır.

Türk İslam mimarisinde cami toplumsal yaşamın en önemli odaklarından biridir.Camiler; avlu, son cemaat, kutsal ibadet alanı, minaresi, şadırvan ve diğer hizmet birimleri ile farklı yaş gruplarındaki insanları bir araya getiren buluşma mekanlarıdır. Özellikle ramazan aylarındaki teravih  namazları, bayram namazları, cenaze namazları, cuma namazları için namaz öncesi ve sonrasında  adeta  buluşma mekanlarıdır.

 

Bu nedenle cami mekanı tasarlanırken buluşma eyleminin işlevsel programını  karşılayacak mekansal düzenlemelerin yapılması  gerekmektedir.

 

Bizim önerimizde  geleneksel cami mimarisinde muhavvata duvarlarından esinlenerek ana ibadet kütlesini çevreleyen duvarların içinde bu işlevsel birimler konumlandırılmıştırBilindiği gibi İslam dininin en temel özelliklerinden biri hoşgörüdür.

 

 

Camilerin Tanrının evi  olduğu düşünülecek olursa bu evin hoşgörü anlayışını yansıtması gerektiği söylenebilir.

 

Bu nedenle iç içe iki kareden kurulu olan cami kütlesi hoşgörü anlayışı  çerçevesinde biçimlendirilmiştir. İçteki kare dört köşesinden serbest bırakılmıştır. Böylece sınırlar kaldırılarak davetkar bir mekan tasarlanmıştır. Dıştaki kare ise tamamen şeffaf olarak tasarlanmıştır. Bu kütlenin kenarı  büyük bir kapı olarak düşünülmüştür. Bu nedenle bu kenar diğer kenarlara  oranla  adeta açılmış gibi konumlandırılmıştır.